zo. okt 2nd, 2022

Wil je jezelf leren kennen zoals je echt bent, niet zoals je denkt te moeten zijn, maar wie je werkelijk bent, dan is het tijd om in je denken te gaan en het te ontstijgen.
Laten we eerst beginnen met feitelijk te stellen wat denken is, niet onze mening of de mening van iemand anders, maar het feitelijke. Het gemeenschappelijke voor elke mens op aarde.

Elke mens op aarde denkt, en elke mens maakt zijn denken belangrijk. Maar wat is denken?
Denken is niets meer als het geheugen van de persoon, de ervaringen, de kennis, die persoonlijk zijn meegemaakt doorheen het leven.
Daarom verschillen zoveel mensen van mening, ieder ziet de wereld volgens zijn of haar denken. De perceptie van de conditionering.
Denken is dus heel beperkt, hoe slim je ook denkt te zijn, hoeveel diploma’s of hoe arm een mens ook is, denken is een beperkt instrument van het brein.

Het zit vol met wat mensen jou geleerd hebben, wat je ouders, familie, scholen, vrienden, jou verteld hebben, en wat je aangenomen hebt voor waarheid.  Zonder jezelf ook maar een moment af te vragen of het werkelijk wel zo is…

Psychologisch, of innerlijk is het denken het ego, en elke mens denkt van zichzelf dat die uniek is, maar als elke mens op aarde uniek is, wat is het woord uniek dan nog waard? Elk mens is een individueel, die feitelijk deel uitmaakt van iets groters, iets onmetelijk…

Zo heb je geleerd dat er tijd bestaat, seconden, minuten, uren, dagen, weken, maanden jaren,… En daar leven de meeste mensen in. Steeds in de tijd.

De mens overal ter wereld is geleerd te leven in het denken, onder welke staatsvorm dan ook, met welk religie dan ook, het denken is heel belangrijk gemaakt. En dat heeft een reden… Die reden is dat mensen die in de illusie van het denken leven, gestuurd moeten worden.

Wat wij schrijven zal je nu intellectueel opslaan, je denken zal ermee aan de slag gaan, en je zal tot een conclusie komen. Dat kan zijn “ja, dit is logisch” of ” wat een zever is dat hier”.
Dat is wat elke mens geleerd is via conditionering, conditionering zijnde de opvoeding al naargelang waar je geboren bent.
Iemand uit Suriname zal anders denken dan iemand uit Thailand, hun kennis wat aangeleerd is zal heel anders zijn. Maar allemaal denken ze.

Dus zoals eerder gezegd is denken heel beperkt aangezien het enkel maar kennis is.
Niemand heeft alle kennis, een professor mag nog zo slim zijn, hij zal maar slim zijn op een paar gebieden. Verder zal zijn kennis heel beperkt zijn.

En dat heeft iedere mens, een heel beperkte kennis via zijn verleden.

Dat maakt het denken een afscheidende factor, een factor van verdeling en vergelijking, waaruit onzekerheid, angst en lijden voortkomt.

Het maakt verder dat veel mensen niet weten wat liefde is, voor vele is het maar een gedacht, iets wat mensen gezegd hebben dat het is, of verwarren het met verlangen, maar verlangen is ook denken, wat dus ook verleden is.
Je kan je enkel iets verlangen wat je kent, en wat je kent is altijd verleden, of kennis waar denken iets van maakt.

Nu even voor alle duidelijkheid, denken is niet slecht… Zonder denken zou een mens niets weten, en elke mens moet weten hoe hij moet eten, hoe die een auto moet starten en ermee rijden, dus voor de praktische zaken is denken nodig.

Maar psychologisch, innerlijk is er totaal geen denken nodig, integendeel het vreet de mens zijn energie op.

Jou kennis – verleden – denken is niet iets waar een mens zich innerlijk mee moet bezig houden, hoewel zoveel mensen dit wel doen.
Maar wat doe je daarmee? Je denken dus aan je eigen kennis, en wil daar iets aan veranderen, alleen in het verleden kan je niets meer veranderen…!

Ook in de toekomst kan je niets veranderen, die bestaat nog niet, net zoals gisteren niet meer bestaat. Het bestaat enkel nog in je brein, en daar is de aangeleerde tijd die er iets van maakt wat niet is.

Je denkt aan iets van gisteren, verleden week, verleden jaar, en wil dit veranderen. Dat kan van alles zijn, iemand die je leren kennen hebt, iemand die overleden is, iemand die jou gekwetst heeft…
Je denken gaan er idee├źn over maken, en gaat vervolgens iets maken wat niet bestaat, een illusie.

Een mens moet begrijpen dat er innerlijk geen tijd bestaat, je leeft, dus je staat nooit stil, nooit statisch, elk moment is een nieuw moment.
Het denken kan je uitschakelen als je het observeert, waarmee we bedoelen, aandachtig innerlijk kijken wat het denken doet, hoe het van de ene tak op de andere springt, hoe het altijd maar weer in het verleden wil gaan.
En toekomst is ook verleden, je vergelijkt met je kennis van het verleden naar het heden, en wil dit veranderen/voorkomen/anders maken in de toekomst.

Het denken is dus niets bijzonder, integendeel, psychologisch is het een destructief systeem. Enkel het geheugen en fantasie maken er iets anders van dan wat het werkelijk is, een instrument om te gebruiken wanneer nodig.

Het is destructief omdat je aangeleerd bent je te vergelijken met andere, wat media brengt als “rolmodel”. Een model hoeft geen perfecte maten te hebben, elke mens is een model.
Die is mooi, die is lelijk, die is slim, die is dom, die heeft mooi haar, die is kaal, die is dit en die is dat. Vergelijking en zodoende verdeling.
Dat brengt frustratie, onzekerheid wat de uitlopers van angst zijn.
Angst waar we een volgende keer dieper op in zullen gaan, want als een mens zijn eigen angst feitelijk begrijpt, is die er vrij van.

Met feitelijk begrijpen bedoelen we dan weer, het niet aannemen van een ander, niet wat dokters, psychologen, wetenschappers zeggen, niet wat je gelezen hebt hier of daar, dus ook hier niet! Maar werkelijk in jezelf kijken of dit feitelijk zo is, want wat je zelf ziet als feit maakt je vrij van de conditionering ervan.
Dat is de enige manier om erachter te komen wat liefde is.

Liefde is geen gedacht, geen verleden, geen idee, theorie, conclusie of mening, maar wat de mens is zonder denken, zonder verleden, zonder ego.

Translate