Drugsbeleid

Democratische systemen zijn gebouwd op het beginsel van vrijheid en gelijkheid. Als vrijheden niet worden geaccepteerd zijn westerse democratieën niet beter dan  Afrikaanse of Midden-Oosterse landen waar autocratische regeringen de controle over mensen hebben en deze geen rechten geven.

Ken je iemand die alcohol drinkt? Dan ken je iemand die een legale hard drug neemt, de ene recreatief de andere als verslaving.
20% van de mensen in België gebruiken een illegale drug volgens officiële cijfers, onafhankelijk onderzoek zegt dat dit cijfer echter hoger ligt en meer naar 35% gaat, niet iedereen zegt dat ze cannabis roken, cocaïne of xtc gebruiken, 90% daarvan zijn gewone mensen, zelfs politici gebruiken wel eens drugs.

Op bijsluiters van bepaalde medicatie staat dat je geen wagen mag besturen bij het innemen ervan. Maar de overheid test daar niet op want dit zou slecht zijn voor de economie, hier zie je duidelijk de twee maten en twee gewichten systeem. Medicalisering is heel normaal voor een overheid, gesponsord door farma industrieën, maar het verschil tussen “legale en illegale” producten is soms onbestaande of flinterdun.

Het winnen van de war on drugs doen wij door dit te legaliseren en te controleren, een goede regulering voor op te stellen en de mensen in te lichten van de potentiële gevaren.
Om de de problematiek te verduidelijken stellen we voor hoofdcommissaris Peter Muyshondt in een reportage van Dewereldmorgen even aan te horen.

En jazeker, drugs zijn gevaarlijk en er hangen serieuze gezondheidsrisico’s aan vast.  Misbruik van cocaïne kan leiden tot hartziekten of hoge bloeddruk.
Net zoals alcoholmisbruik kan leiden tot dodelijke ongevallen, alcoholisme, hartziekten, huiselijk geweld en hartfalen. Suikermisbruik kan leiden tot hoge bloeddruk, diabetes, obesitas of hartfalen.
Alleen is het makkelijker om mensen te sensibiliseren voor de risico’s van een product dat je legaal kan kopen in winkel of apotheek, dan voor een product dat criminelen verkopen en veelal van bedenkelijke kwaliteit is waardoor het risico alleen maar groter is. Buiten dat blijven zware gebruikers meestal aan hun lot overgelaten waar veel meer hulp kan geboden worden. “Het is illegaal dus het bestaat niet” denken is verkeerd.

In België kost de “war on drugs” de belastingbetaler jaarlijks 13 miljard euro, maar na 40 jaar strijden ertegen zijn drugs meer dan ooit in straten of webshops verkrijgbaar. Mensen hoeven zelfs niet meer op het dark web te zoeken. De nu illegale industrie verdient er al jaren miljarden aan, miljarden die de samenleving misloopt.

Het organiseren van campagnes om de mensen te waarschuwen voor de gevaren, net als bij alcohol nu het geval is, moet prioriteit zijn, mensen met drug problemen moeten veel beter begeleid worden zonder er een straf boven hun hoofd hangt. Dit zou een jaarlijkse kost van om en bij het miljard zijn. Een pak meer dan de paar honderdduizend euro die er nu voor vrijgemaakt worden, maar er is dan ook geen jaarlijks budget, de grote van onze staatsschuld, nodig om het te bestrijden.

Verschillende universitaire en onafhankelijke wetenschappers over heel de wereld, ook in België hebben de hele war on drugs onderzocht. De resultaten toonden aan dat het drugsverbod op geen enkele manier werkt, integendeel, het werkt contraproductief. Politici zullen natuurlijk hun partijagenda verdedigen, alleen zijn het geen wetenschappelijke feiten wat ze brengen en de data spreekt hun steeds tegen.
Het is onmogelijk om de consumptiegewoonten van mensen te beheersen. De markt zal altijd leveren wat mensen nodig hebben. De kosten om hiermee om te gaan zijn veel groter dan de kosten die bij legalisatie zullen ontstaan. Zowel sociale als economische indicatoren laten zien dat legalisatie veel beter is dan een verbod.

Mensen die ronduit tegen drugs zijn die hoeven het ook niet te nemen, we juichen dit ook niet toe maar mogen niet blind blijven.  Veel mensen drinken alcohol, nemen  medicatie waar bepaalde opiaten inzitten. De belangrijkste opiaten zijn morfine, codeïne, heroïne en thebaïne. Ook hier willen we de mensen veel meer inlichten over wat ze juist nemen van medicatie en wat de gevaren ervan zijn, iets dat nu amper leesbaar is in een “krant” als bijsluiter met hele kleine lettertjes.

De mens is altijd al op zoek geweest naar roes, vertier, plezier of verdoving. De overgrote meerderheid kan daar evenwichtig  mee omgaan, enkel voor een kleine groep levert dat grote problemen op. Mensen met een verslavingsprobleem verdienen dan ook de nodige hulp en begeleiding. Of het gaat om alcohol, marihuana, pijnstillers, suiker of cocaïne.  Het verbieden van een middel verandert niets aan het problematisch gebruik.

Ook de VN heeft in 2016 al toegegeven dat het drugsbeleid helemaal faalt, we citeren:

Het tienjarenplan van de Verenigde Naties om drugs te bestrijden blijkt
nefast voor gezondheid, veiligheid en mensenrechten, zeggen 174 ngo’s in
een rapport.

Volgens onderzoekers zijn het aantal drugsdoden de voorbije tien jaar toegenomen met 145 procent, een ruime verdubbeling. In 2015 kwamen 450.000 mensen om door de gevolgen van druggebruik.
Ook de wereldwijde productie van illegale drugs is alleen maar toegenomen. De kweek van papaver, de grondstof van heroïne, is eveneens meer dan verdubbeld, met een wereldwijde toename van 130 procent de voorbije tien jaar. De cocateelt is toegenomen met 34 procent.
Sinds 2009 zijn ook maar liefst achthonderd nieuwe soorten drugs verschenen. Misbruik van farmaceutische drugs bereikt recordniveau’s in verschillende delen van de wereld, vooral in Noord-Amerika.
Ook de vraag naar illegale roesmiddelen neemt toe. In 2016 gebruikten naar schatting 275 miljoen mensen tenminste één keer drugs. Dat is een toename van 31 procent sinds 2011. De populairste drug blijft cannabis, gevolgd door opioïden, waaronder pijnstillers en heroïne, en amfetaminen.
In 2009 raakten wereldlanden het onder de paraplu van de VN eens over een plan om het wereldwijde aanbod, het gebruik en de gevolgen van illegale drugs te bestrijden. Het rapport door het International Drug Policy Consortium (IDPC) heeft tot doel dat beleid te evalueren en maakt gebruik van onder meer cijfers van de VN zelf.

‘Het drugsbeleid blijft catastrofale gevolgen hebben voor gezondheid, mensenrechten, veiligheid en ontwikkeling zonder ook maar het aanbod van illegale drugs een beetje te verminderen’, besluit de analyse